Hoe fielt in jier, finzen yn muzyk en wurden?
De Seizoenen is in aventoerlike, eigentiidske jiersyklus dêr’t muzyk, poëzy, yllustraasje en performance samensmelten oant ien 360 ° -keunsterûnderfining. Hoe klinkt de tiid? De Russyske komponist Pjotr Iljitsj Tsjaikovski komponearre yn 1875 -1876 tolve muzykstikken by de moannen. Alle moannen fan it jier waard muzikaal libben ynblaasd. No helje pianiste Marie François en dichters Ester Naomi Perquin en Max Temmerman dizze ikoanyske pianosyklus werom en jouwe it in poëtyske azem (yn gearwurking mei VONK & Zonen).
Wat ûntstiet is gjin tradisjoneel konsert, mar in teatraal ritueel oer tiid, werhelling en fergonklikens. Der ûntteart him in jier: fan it foarsichtige wekker wurden fan de maitiid oant de ferstilling fan de winter. De muzyk wurdt begelaat troch nije poëzy, spesjaal foar dit projekt skreaun troch Ester Naomi Perquin en Max Temmerman. Das Mei publisearret dêrneist yn oktober in bondel fan tolve gedichten by de moannen.
Djoer: +/- 75 menuten
Biografyen makkers
Ester Naomi Perquin (1980) groeide op yn Zierikzee en wennet yn Rotterdam. Yn 2007 debutearre se mei Servetten halfstok, folge troch bondels as Namens de ander (2009) en Celinspecties (2012), wêrmei’t se de VSB Poëzieprijs wûn. Se wie stedsdichter fan Rotterdam (2011 – 2012) en Dichter des Vaderlands (2017 – 2019). Yn 2025 ferskynde har earste roman Tot alles in beweging komt. Har wurk wurdt ûnder mear beard om it skerpe each op it deistige, har humor en har alsidige fyzje op maatskiplike tema’s..
Max Temmerman debutearre yn 2011 mei de opmurken bondel Vaderland, goed foar in nominaasje fan de C. Buddingh’- prijs 2012. Yn oktober 2013 ferskynde de suksesfolle opfolger Bijna een Amerika. Dy bondel kaapte de Herman de Coninck Publieksprijs fuort en waard nominearre foar de Jo Peeters Poëzieprijs 2014 en de J.C. Bloemprijs 2015. Yn 2020 ferskynde Coniferen, in donkere fertelling dêr’t er de donderjende feart fan in Simenon-roman keppelet oan syn eigen poëtyske stim. Coniferen waard nominearre foar de Bronzen Uil Debuutprijs en waard al gau opfolge troch oare romans.
Marie François is in Belgyske pianiste. Se wie te gast op festivals as B-Classic, it Miami Piano Festival, Schiermonnikoog Festival en it Aurora Music Festival, en wurke gear mei ûnder oaren Dirk Brossé, Geza Hosszu-Legocky en Herman Engels. Har debútalbum Eclectic / Being Me (2019, Challenge Records) waard wrâldwiid selektearre troch Apple Music as ien fan de tsien bêste klassike releases fan de moanne; dêrnei folgen Memories of Tomorrow (2021) en Amitié musicale à quatre-mains (2024) mei Simon Adda-Reyss. Njonken har poadiumwurk is François aktyf as skriuwer, sprekker en makker: se organisearre yn de coronaperioade The Corona Cure, makket de podcast Musings with Marie en waard bekroand mei de Belgian Podcast Award foar har Chopin-projekt Who Doesn’t Love Chopin’s Nocturnes. Se studearre by ûnder oaren Joop Celis, Alan Weiss, Polina Leschenko en Elisso Virsaladze, is de earste Classical Yamaha Artist yn de Benelux en wie yn 2024 stipendiaat by de Bayreuther Festspiele.
Credits
Konsept: Marie François
Dichters: Ester Naomi Perquin, Max Temmerman Muzyk: Marie François nei Pjotr Iljitsj Tchaikovsky Illustratie: Juliane Noll
Artistyk team: Marie François, Max Temmerman, Pim Cornelussen, Michaël Vandebril
Regy: Tom Goossens
Scenografy & ljocht: Gilles Pollak
Produksje: VONK & Zonen
Koproduksje: Per Podium, Poëziecentrum, Evil Penguin Classic
Mei stipe fan: Mercier Van Lanschot, De Standaard, Grafixx en de taxshelter van de Belgische Federale Overheid