Wat moeten we met onze sporen?
Op het ronken van de grond mag je niet in slaap dutten, hoezeer het ook doet denken aan opgekruld in een buik, aan je oor in een schelp op het strand. Luister. Waar kunnen we nog luisteren zonder onszelf te horen? Het gestommel dat we afzetten tussen de kleilagen, het gonzen in het luchtruim. Zelfs het gezoem van bijen roept de vraag op hoeveel bijen we níet zien.
Twee dichters duiken in de bodem. Ze vinden stof, leidingen, woelmuizen, penwortels, en potscherven van de geopolitiek. Wat moeten we met onze sporen? Ons ingegraven verleden, onze fantasieën van de toekomst, onze fantasieën van het verleden? Soms denk ik dat het terugkomt als ik maar lang genoeg achteruit loop. Een onhoudbaar idee dat ik daarom nog steviger vastpak. Wat betekent dit voor het verlangen naar verre bergen? Voor het betoverende van de zee? De weidse stilte, sfinxachtig als een lapjeskat in het gras, waarin we soms zo graag even willen wonen?
Wat begon als een poëtische dialoog tussen een natuurdichter en een doomscroller die zich beide afvroegen waarmee zij eigenlijk verbonden zijn, is uitgegroeid tot een muzikale poëzie-voorstelling waarin, als je goed luistert, nog veel meer stemmen te horen zijn. De vragen zijn gebleven en verveelvoudigd. In De Slaperdijken pogen Olaf en Ruth de gecompromitteerde verhouding tot de ander en de aarde onder ogen te komen, en vragen ze zich af: een oe-klank in een uitgeholde kalebas, hoe?
Over de makers
Ruth Ruijgers is dichter met een theaterachtergrond en docent poëzie aan de Schrijversvakschool in Groningen. Ze schreef voor Theater na de Dam, publiceerde in Op Ruwe Planken, en jureerde bij Kunstbende. In 2023/2024 was ze huisdichter van de RUG.
Olaf Visser is dichter en muzikant. Hij is geïnteresseerd in beeldvorming, intimiteit en vreemdheid, en perspectieven die het mogelijk maken een verhouding met de wereld aan te gaan. Hij werkte mee aan een gedichtenreeks omtrent de VAM-(afval)berg en maakte soundscapes voor verschillende korte films, waaronder de eco-horror short film Water Witching.
Ruth en Olaf komen uit Groningen, waar ze maandelijks poëzie programmeren met het collectief Natte Neuzen, en allebei maken ze deel uit van de Dichtclub. Dit voorjaar maakten ze De Slaperdijken in opdracht van Sense of Place. Ze stonden eerder op Dichters in de Prinsentuin en Noorderzon.